Beste Mensen,

Waarschijnlijk val ik soms in herhaling als ik over sommige gezinnen of kinderen iets wil vertellen. Bijna elk gezin heeft wel een bijzonder verhaal.

Ze was alleenstaande moeder en had 4 jonge kinderen. De oudste 3 gingen al naar school en voor hun had ik op dat moment Padrinos; Dat is ongeveer 13 jaar geleden. Hun moeder was een vechter en ze woonde, samen met haar kinderen, bij haar moeder, hun oma. De oudste dochter werd jong zwanger en ging haar eigen weg. De moeder van deze kinderen werd verliefd en ging samen wonen, dus ze vormden weer een compleet gezin op dat moment. Maar soms loopt het leven toch anders en liet de moeder haar kinderen achter bij hun stiefvader en vertrok naar een ander dorp, ruim een uur vanaf Antigua. De oudste zoon ging bij zijn tante wonen, de andere dochter bleef bij hun stiefvader en de jongste zoon bleef bij zijn oma. Het hele gezin uit elkaar; maar de kinderen die nog op school zaten bleven wel in mijn project. 

Omdat ik de kinderen al zo lang ken weet ik soms ook wat hun dromen zijn natuurlijk. De oudste , die bij zijn tante woont, heeft altijd fysiotherapeut willen worden en met hulp van verschillende sponsoren is hij dit jaar begonnen aan zijn tweede studiejaar. Ik weet zeker dat het hem gaat lukken. Het is een rustige jonge man, maar enorm dankbaar met de kans die hij krijgt en hij doet er alles voor om goede punten te halen, een harde werker.

Zijn zusje, die nog bij de stiefvader woont, is vorig jaar afgestudeerd als basis verpleegkundige en wil graag nog doorgaan om haar diploma te halen voor speciaal verpleegkundige zodat ze meer kans heeft op een goede baan in de toekomst. Voor een Padrino is dat heel erg duur. Daarom hebben we samen besloten dat ze dit jaar gaat werken, een bankrekening opent en daar al het geld op stort dat ze gaat verdienen dit jaar. Ik ga op diezelfde rekening ook het sponsorgeld van dit jaar storten en op die manier kan ze volgend jaar wel haar droom verwezenlijken.

De jongste, die bij oma woont, begint dit jaar aan de opleiding voor automonteur. Dat is de grapjas van de familie; altijd goede zin en praat zo snel dat je hem met moeite bij kunt houden.

Ze zien elkaar weinig omdat ze alle vier in een ander dorp wonen en druk zijn met hun studies; maar ze hebben een enorme veerkracht. Het zijn alle vier vechters op hun eigen manier. 

De drie studenten weten dat ik ze maar een kans kon geven en ze hebben die alle drie met beide handen aangepakt en kunnen met recht trots op zichzelf zijn.

Eigenlijk zijn het emotioneel verwaarloosde kinderen, maar op een of andere manier hebben ze kracht geput uit wat ze meegemaakt hebben en zijn niet bij de pakken neer gaan zitten. Voorbeelden voor anderen en dat is iets waar ze met recht heel trots op kunnen zijn. En ik op hun.

Lieve groet, Mieke.