Beste Mensen,

Met trots kan ik zeggen dat in het afgelopen jaar 8 jonge mensen hun diploma weer gehaald hebben en nu klaar zijn met hun studie. Als ze al het papierwerk doorlopen hebben en hun officiële diploma hebben ontvangen dan kunnen ze aan het werk.

Antonio heeft gestudeerd voor verzorgende; hij mag vele handelingen doen in een ziekenhuis, maar natuurlijk nog niet zoveel als een verpleegkundige.

Ismenia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en kan en mag overal inspringen en assisteren in een publiek en privé ziekenhuis. Ook als verpleegster in bijv. een groot fabriek om alle handelingen te doen als er iets gebeurd.

Rutilia heeft gestudeerd voor eerste verpleegkundige en mag overal inspringen en assistgeren in een publiek en privé ziekenhuis.

Jonathan is afgestudeerd aan de muziekschool in de hoofdstad en heeft met enkele vrienden een eigen orkest samengesteld waarvan hij dirigent is. Hij is zo trots; dit was zijn droom. Zijn eigen favoriete instrument is de klarinet.

Yoselin is afgestudeerd in horeca en toerisme en heeft in het duurste hotel in Antigua stage mogen lopen omdat ze tot de beste leerlingen van de school behoorde.                   Haar droom kwam uit.

Julia is afgestudeerd als tweetalig secretaresse; ze is zo blij. Wil nu een jaar gaan werken en daarna nog verder studeren.

Josselin was klaar met de opleiding voor toerisme en heeft nog een extra cursus gedaan koken en bakken, zodat ze meer kans heeft op werk.

Al deze jongelui ken ik al jaren, en daarmee bedoel ik al zeker 15 jaar, dus ik volg hun al van jongs af aan. Ze hebben zo enorm hard gewerkt om hun dromen waar te maken. Sommigen hebben naast hun studie en stage ook nog een bijbaantje gehad om zelf wat aan de kosten bij te dragen. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar als het kon dan deden ze het ook. Allemaal hebben ze hun kans gegrepen; en voor de een was het makkelijker dan voor de ander natuurlijk, dat is altijd. Sommige studies waren zo zwaar dat ze soms tot midden in de nacht hun huiswerk moesten maken, dan ’n paar uur konden slapen om vervolgens weer om 5 uur ’s ochtends op de staan om op tijd op school te komen. Maar ze hebben het er allemaal voor over gehad; ze wisten dat ze maar een kans kregen, een kans om hun droom waar te maken. En dat zou zonder de hulp van hun Padrinos nooit gelukt zijn; zelf hadden ze het nooit helemaal kunnen financieren. 

Een van de mooiste opmerkingen die ik ooit gehoord heb in de jaren dat ik in Guatemala kom is de volgende; “Ik ga nu een jaar werken, geld sparen, en daarna ga ik een ander kind helpen om zijn of haar droom waar te maken. Ik wil dat iemand anders net zo blij is als ik, dat is het minste dat ik kan doen”.  Als dat uit de mond van een 19 – jarige komt dan weet je zeker dat het allemaal zin heeft.

Lieve groet Mieke