Beste Mensen,

Vorige week stond ik op de markt fruit te kopen en werd door iemand op mijn schouders getikt.  Ik keek om en zag meteen wie het was. Een lang verhaal kort. Het was Edgar, de jongste van een gezin met 4 jongens die ik toentertijd op een parkeerplaats had gevonden, daar wonend, samen met hun oma bij wie ze achtergelaten waren door hun moeder. Alle 4 de jongens kon ik opnemen in het project en ze zijn uitgegroeid tot mooie volwassen mannen. De oudste 3 jongens grepen alle kansen aan die ik ze gaf en Edgar had er na de middelbare school eigenlijk geen zin meer in. Hij hing liever wat rond op straat met andere jongens. Zijn broers, zijn oma en ik ook, hebben veel met hem gepraat om hem toch zover te krijgen dat hij door zou gaan met zijn studie. Uiteindelijk heeft hij het, gelukkig, toch weer opgepakt. En daar stond hij na al die jaren opeens achter mij. Dag Mieke zei hij, en hij gaf me een dikke knuffel. Ik wil je even voorstellen aan mijn vrouw en aan mijn dochter die nu 3 jaar is. Daar stond hij, met zijn gezin en helemaal trots. En ik ook. Afgestudeerd als verpleger had hij nog steeds werk wat hij ook nog steeds met heel veel plezier doet, vertelde hij. Zijn broers maken het ook goed; twee hadden ook een gezin en een van hen was nog vrijgezel. Alle vier een goede baan en gelukkig. En ik ook. Mijn dag kon niet meer stuk.

Enkele dagen geleden liep ik door een straat bij het park en opeens trok een klein jongetje aan mijn hand. Dag mevrouw zei hij en ik groette terug en keek tegelijkertijd om. Achter ons kwam zijn moeder aan met een kleine baby op haar arm. Brenda; een van de drie zusje die jarenlang gesponsord zijn. Het was een hartelijk weerzien, we hadden elkaar lang niet gezien. Het is voor mij moeilijk om de families te blijven volgen als ze niet meer in het project zijn, dat is bijna niet te doen. Maar de ontmoetingen en een weerzien is altijd fijn. Brenda was een hardwerkende student die er alles uithaalde wat er inzat, totdat ze zwanger werd. Haar moeder hielp met de zorg van de baby en ze ging door met haar studie totdat ze haar diploma’s had gehaald. Soms loopt het anders dan iemand graag zou willen, maar met de goede intentie komen ze er toch wel. Brenda bleef alleen, de vader van haar kind liet haar zitten en ging door met zijn verslaving. Jaren later ontmoette ze een andere jongen en samen hadden ze deze prachtige dochter gekregen. Ze zag er goed uit, ze werkt 4 dagen per week en haar man heeft gelukkig ook een baan. Ze had me, in de eerste week dat ik in Guatemala was, ook al zien lopen in het dorp waar ze woonde. Maar jij loopt altijd zo snel, ik kan je nooit inhalen me twee kinderen. Het enige wat ik hoopte was dat ik je weer tegen zou komen. Ze was zo blij, ze bleef maar praten. Ook over het feit dat ze had de kans had gehad om te kunnen studeren, dat had haar veel geholpen in haar leven zei ze. Met haar zusjes gaat het ook goed; een heeft ook een gezin en de ander is nog vrijgezel. Allemaal een baan en gelukkig. En ik ook. Mijn dag kon niet meer stuk.

Lieve groet, Mieke